Gonzo z MGM: Rock to pałer i trochę brudu

Wiele się zmieniło. Słucham dużo alternatywy i brytyjskiego grania. Kiedyś takimi brzmieniami gardziłem, uważałem, jak gitarzysta nie przeleci palcami po całym gryfie, nie jest prawdziwym muzykiem

Grzegorz Giedrys: MGM ma 18 lat. Piękny wiek.

Mirosław "Gonzo" Zacharski: Prawda? Bardzo poważny wiek, osiągnęliśmy dojrzałość.

To było trudne dorastanie?

- Niestety. MGM to zespół z przebojami. Zawsze coś się musi nam przytrafić. Ostatnio siadł nam dysk twardy w studiu podczas nagrywania płyty.

Straciliście wszystko?

- Na szczęście nie. Drugi raz nie wytrzymałbym tej sesji. Dzięki Bogu, do studia przyjechał jakiś magik, któremu udało się odzyskać większość ścieżek. W niektórych miejscach brakowało perkusji - gdyby skasowało nam wokale albo gitary, nie byłoby problemu. Pracę w studiu zaczyna się zawsze od nagrania perkusji, to serce rockowego brzmienia - przerażała nas perspektywa realizacji całego materiału w jakiś zupełnie dziwny sposób. Wszystko się zakończyło dla nas pomyślnie. Jeśli chodzi o wypadki, to kiedyś przeze mnie nie graliśmy prawie rok.

Co się stało?

- W pewnym momencie tak się złożyło, że dorabiałem sobie, prowadząc prace alpinistyczne, i w czasie malowania jednej z konstrukcji spadłem z wysokości ośmiu metrów. Trzy dni przed wyjazdem na wakacje. Okrutny pech. Gdy zobaczyłem, w jakim jestem stanie, myślałem, że to koniec. Rękę miałem złamaną w siedmiu miejscach, biodro w trzech, leżałem jakiś czas na zardzewiałym łóżku w szpitalu w Ciechanowie, gdzie mnie poskładali, i wręcz błagałem o powrót do Torunia. Dziewięć miesięcy trwała rehabilitacja.

Wróćmy na chwilę do 1993 roku. Formację MGM stworzyli doświadczeni muzycy z Nocnej Zmiany Bluesa i Tortilli.

- Zespół założyliśmy wspólnie z Markiem Dąbrowskim i Grzegorzem Miniczem. Stąd się też wzięła nazwa: MGM od Marka, Gonzo i Miny. Z początku grałem na gitarze elektroakustycznej i śpiewałem, Marek odpowiadał za gitarę, a Grzegorz za perkusję, składającą się jedynie z werbla i hi-hatu. Ludzie mówili nam, że to bardzo ciekawe zestawienie. Zaczynaliśmy od standardów - amerykańskiego bluesa i rocka. Po dwóch latach doszedł basista i gitarzysta.

Założyliście MGM, bo byliście zmęczeni występami z tymi zespołami?

- To nie o to chodzi. To były zespoły czysto bluesowe, które na ogół nie wychodziły ze swoich ram. Nas kręciło rockowe granie, jak southern rock spod znaku Lynyrd Skynyrd i Allman Brothers Band. W Od Nowie praktycznie mieszkaliśmy: próby były non stop, czasami dawaliśmy koncert i tam spaliśmy. Nagraliśmy płytkę akustyczną - moim zdaniem bardzo udaną. Przez jakiś czas występowaliśmy razem, ale nasze drogi z Markiem i Grzegorzem się rozeszły.

Kłóciliście się?

- Nie. Nadal się przyjaźnimy i nadal lubimy ze sobą pograć. Przez MGM przewinęło się wielu wspaniałych ludzi, z którymi - mam nadzieję - jeszcze nieraz będę miał zaszczyt wystąpić: gitarzyści Witek Puciński i Michał Burzymowski, perkusista Jan Miś, basista Tomasz Przymorski.

MGM stał się znany również dzięki twojej knajpie na Rubinkowie - lokal działał pod nazwą zespołu.

- Pub istniał dziesięć lat. Ciężko było utrzymać to miejsce. To był na ogół spokojny pub z muzyką rockową, tylko w soboty były imprezy taneczne. W niedziele przychodził do nas Grzegorz Kopcewicz z Butelki i włączał nam filmy i koncerty na DVD. Na początku ciężko było przepędzić stamtąd dość nieciekawe towarzystwo - agresorów, pijaków i dzielnicowych karków, ale poradziliśmy sobie. Szkoda, że MGM upadło, jak wiele innych knajp w tamtym czasie.

W pewnym momencie wyglądało na to, że twój zespół zrobi ogólnopolską karierę. Występowaliście często w telewizji.

- Tak, byliśmy na przykład w programach "Kawa czy herbata" i "Rower Błażeja". Były jakieś propozycje wydawnicze, ale w końcu nic z tego nie wyszło.

Niedawno zespół powrócił na scenę jako MGM New Heads.

- Wiele się u nas zmieniło. Gram teraz z gitarzystą Tomkiem Prasem, basistą Marcinem "Bobo" Ryszewskim i perkusistą Michałem Dąbrowskim. Odeszliśmy od bluesa i southern rocka, choć nadal uważam, że to piękna muzyka. Czasami nawet inspirujemy się ambitniejszym popem. Słucham dużo alternatywy i brytyjskiego grania. Coraz mocniej zaczyna mnie to kręcić. Kiedyś takimi brzmieniami gardziłem, uważałem, jak gitarzysta nie przeleci palcami po całym gryfie, nie jest prawdziwym muzykiem. Fascynuje mnie prostota angielszczyzny.