Seks w przedszkolu? Im szybciej, tym lepiej

- Dziecko jest istotą seksualną i należy z nim o tym rozmawiać. Chociażby dla jego bezpieczeństwa - mówi Maria Fronczek, która poprowadzi warsztaty z edukacji seksualnej dla przedszkolaków

Natalia Waloch: Kiedy dziecko staje się istotą seksualną?

Maria Fronczek*: Jest nią od urodzenia. Płeć kształtuje się przecież już w łonie matki, a na świat przychodzimy jako chłopiec lub dziewczynka.

A kiedy zaczynamy odkrywać swoje ciało?

- Chłopcy zaczynają już około 3-4 miesiąca życia bawić się swoimi genitaliami. Traktują je po prostu jak zabawki. U dziewczynek, z racji tego, że dostęp do narządów płciowych jest trudniejszy, następuje to później, na ogół jak mają około roku-półtora.

Ale to chyba nie ma jeszcze nic wspólnego z seksualnością w pojęciu dorosłych.

- Oczywiście, że nie. Chłopcy potrafią się podniecić, ssąc pierś matki, ale trudno tu mówić o podnieceniu w rozumieniu nas, dorosłych. Podobnie jest ze wczesnodziecięcą masturbacją. Dziecko ją uprawia, bo czuje przyjemność, ale to nie ma takich konotacji jak później u nastolatków, nie ma seksualnej wymowy.

Masturbacją u 3-4-latka nie należy się martwić?

- To naturalny etap poznawania własnego ciała. Martwić można się, kiedy dziecko robi to zbyt często, np. zawsze gdy jest zestresowane. Tak często zachowują się dzieci z lękami. Masturbują się, żeby się zmęczyć i spokojnie zasnąć. Wówczas rodzice powinni zasięgnąć porady specjalisty.

Zatem należy dziecku pozwalać na masturbację?

- Tak, ale należy wytyczyć mu granice. Nie powinno się pozwalać, by robiło to przy innych osobach. I nigdy nie wolno wpędzać go w poczucie winy.

Jak ważne jest kształtowanie w dziecku poczucia, że pewien obszar ciała i życia jest sprawą intymną.

- To jedna z najważniejszych kwestii. Tu chodzi nie tylko o prawidłowy rozwój dziecka, ale i o jego bezpieczeństwo. Dziecko należy uczyć, że nikt nie ma prawa oglądać ani dotykać jego miejsc intymnych bez jego zgody.

Możemy w ten sposób uchronić dziecko przed molestowaniem?

- O to właśnie chodzi. Mówi się na przykład, że dziewczynki zaczynają być seksualne w wieku około trzech lat. Często można zaobserwować, jak takie trzylatki chodzą, jakby uwodziły mężczyzn. Siadają na kolanach, przymilają się, tulą. To są potencjalne ofiary różnych wujków, wychowawców i osób z niedobrymi skłonnościami. Ale jeśli dziewczynka będzie nauczona, że nikt - nawet krewny czy lekarz - nie ma prawa bez jej zgody jej dotykać ani oglądać, można uniknąć nieszczęścia.

Jak to procentuje w przyszłości?

- Szacunek do własnego ciała to podstawa zdrowego funkcjonowania. Warto go uczyć córki, żeby nie zostały potem galeriankami. Przecież te dziewczyny - wyzywająco świecące gołymi pępkami, umawiające się z kim popadnie - po prostu nie mają dla swojego ciała szacunku.

Potrafimy w ogóle rozmawiać z dziećmi o seksualności?

- Nie jesteśmy w tym najlepsi. Często widzę, jak rodzice uczą dzieci ciała. Jest głowa, tułów, pępek i zaraz potem kolana. Sfera genitaliów gdzieś znika. Kiedy później dziecko przychodzi i mówi, że odkryło, że ma dziurkę, mama jest przerażona i nie wie, co powiedzieć.

A co ma powiedzieć, jeśli naprawdę nie wie?

- "Jestem zajęta, ale za godzinę porozmawiamy". I przez tę godzinę możemy coś poczytać, zadzwonić po radę, zastanowić, a potem należy koniecznie do rozmowy wrócić, bo dziecko już drugi raz nie zapyta. W ogóle do rozmów o seksie z dziećmi trzeba wracać. I pamiętać o jeszcze jednym: że jak dziecko nie pyta, nie znaczy, że nie chce wiedzieć lub nie ma problemu.